"Страчанае пакаленне" як лiтаратурны феномен

Abstract

Даследчыкі літаратурных твораў, прысвечаных падзеям першай сусветнай вайны, неаднаразова звярталіся да катэгорыі “страчанае пакаленне”. Традыцыйна дадзены тэрмін выкарыстоўваўся для характарыстыкі твораў Р. Олдынгтана, Э.М. Рэмарка і Э. Хемінгуэя. Асаблівая ўвага надавалася раману “Фіеста” амерыканскага пісьменніка, дзе ўпершыню быў згаданы выраз “страчанае пакаленне”. Пазней крытыкі ва ўсім свеце пачалі ўспрымаць твор Э. Хемінгуэя як энцыклапедыю па быцці ветэранаў вайны, якія расчараваліся ў сучаснай ім светабудове. Павярхоўнае прачытанне кнігі не дазволіла заўважыць, што “страчаныя” персанажы для празаіка ўяўляюць сабой неаднастайную масу.“Страчанае пакаленне” ў артыкуле разглядаецца комплексна: на прыкладзе трох асноўных груп дзеючых асоб у рамане “Фіеста”. Вылучаюцца агульныя і адметныя элементы ў сістэме іх каштоўнасцей, сцвярджаецца, што Э. Хемінгуэй і галоўны герой рамана цалкам не адносяць сябе да “страчанага пакалення”.